ஃபாரன்ஹீட் பாகை

நவீன வரையறைக்குப் பனிக்கட்டியோ உப்போ தேவையில்லை: ஒரு ஃபாரன்ஹீட் பாகை கெல்வினின் ஒன்பதில் ஐந்துக்குச் சமம், அளவுகோலின் பூஜ்யம் தனிப் பூஜ்யத்துக்கு நானூற்று ஐம்பத்தொன்பது புள்ளி ஆறு ஏழு பாகை மேலே உள்ளது. மற்ற அனைத்தும் இந்த இரண்டு எண்களிலிருந்தே வருகின்றன, பனிக்கட்டி உருகும் பழக்கமான முப்பத்திரண்டும் இயல்பு அழுத்தத்தில் நீர் கொதிக்கும் இருநூற்றுப் பன்னிரண்டும் உட்பட.

இந்த இரண்டு நிலைப் புள்ளிகளுக்கு இடையே சரியாக நூற்றெண்பது பாகைகள் உள்ளன, இந்தத் தேர்வு முற்றிலும் திட்டமிட்டது: நூற்றெண்பது இரண்டு, மூன்று, நான்கு, ஐந்து, ஆறு, ஒன்பது, பத்து ஆகியவற்றால் மீதியின்றி வகுபடும், இது கணிப்பான்களுக்கு முந்தைய காலத்தில் ஒரு முழு நூறை விட அதிகப் பயனுள்ளதாக இருந்தது. சிறிய பாகை ஒரு துணைப் பயனையும் தந்தது — அன்றாட வெப்பநிலையைப் பெரும்பாலும் அரைப் பாகைகளின் உதவியின்றி முழு எண்ணில் சொல்லலாம்.

ஆனாலும் வானிலையை ஒரே எண்ணால் அளப்பதில்லை. அமெரிக்க வானிலை மையம் வெப்பநிலையின் அருகே எப்போதும் இரண்டாவது எண்ணையும் தருகிறது — உணரப்படும் வெப்பநிலை: கோடையில் ஈரப்பதத்தைக் கணக்கில் கொள்ளும் வெப்பக் குறியீடு, ஏனெனில் ஈரமான காற்றில் வியர்வை ஆவியாவதில்லை, உடல் குளிர்வதில்லை; குளிர்காலத்தில் காற்றுக் குளிர்க் குறியீடு, இது திறந்த தோலிலிருந்து காற்று எவ்வளவு வேகமாக வெப்பத்தைப் பறிக்கிறது என்று கணக்கிடுகிறது. இரண்டு சூத்திரங்களும் ஃபாரன்ஹீட்டுக்காக வகுக்கப்பட்டவை, இந்த அளவுகோலிலேயே வாழ்கின்றன.

இதனால்தான் எந்த அளவுகோல் «சரியானது» என்ற விவாதம் அர்த்தமற்றது: ஒன்று நீரின் நிலைமாற்றம் முக்கியமான இயற்பியலுக்குப் பொருந்தும், மற்றது நூற்றில் ஒரு பங்குகள் தேவையே இல்லாத உணர்வைப் பற்றிய உரையாடலுக்குப் பொருந்தும். அமெரிக்க அன்றாடம் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்து ஏறக்குறைய மூன்று நூற்றாண்டுகளாக அதைப் பிடித்திருக்கிறது.