Eter świetlny
Cleveland, lipiec 1887 roku. Michelson i Morley kładą kamienną płytę na poduszce rtęciowej, ustawiają na niej lustra i powoli ją obracają. Ziemia leci wokół Słońca z prędkością 30 km/s i jeśli światło jest falą w nieruchomym eterze, przeciwny wiatr eteru powinien przesunąć prążki w okularze o 0,4 prążka. Czekali na przesunięcie. Nie było go.
Eter wymyślono, bo fala potrzebuje ośrodka. Dźwięk biegnie w powietrzu, fala po wodzie — więc światło biegnie w czymś, co wypełnia pustkę. Eter musiał być twardszy od stali, by przenosić tak szybkie fale, a przy tym nie przeszkadzać planetom. Doświadczenie z 1887 roku pokazało, że światło porusza się jednakowo we wszystkie strony, jakkolwiek leci Ziemia. W 1905 roku Einstein uczynił z tego prawo i eter przestał być potrzebny.
| Oznaczenie | aether · luminiferous aether · bez symbolu |
| Jak szukano | prędkości Ziemi względem eteru — po przesunięciu prążków interferencyjnych |
| Co zakładano | nieruchomy ośrodek · prędkość światła zależy od ruchu obserwatora |
| Wprowadzenie i odrzucenie | Huygens, 1690 · Fresnel, 1818 · Michelson i Morley, 1887 · Einstein, 1905 |
| Dzisiejszy zapis | c = 299 792 458 m/s dokładnie, od 1983 roku — z definicji metra |
| Typowe wartości | 0,37 prążka — oczekiwano w 1887 · mniej niż 0,01 — zobaczono · 10⁻¹⁷ — dokładność dziś |
01 · Definicja
Ośrodek, w którym biegnie światło
Jeśli światło jest falą w eterze, ma prędkość względem eteru, c. Obserwator lecący przez eter powinien widzieć światło szybsze, gdy biegnie mu naprzeciw, i wolniejsze, gdy go dogania. Ziemia leci wokół Słońca z prędkością 30 km/s — jedna dziesięciotysięczna c. Tę właśnie różnicę próbowano złapać.
Bezpośrednio zmierzyć taką poprawkę się nie da, jest za mała. Michelson porównał dwie drogi światła: wzdłuż wiatru i w poprzek. Jak pływak, który płynie tam i z powrotem wzdłuż rzeki i w poprzek niej: wzdłuż nurtu wychodzi dłużej. Różnica to kwadrat małego stosunku, (v/c)² = 10⁻⁸. Interferencja czyni ją widoczną: przesunięcie o ułamek fali przesuwa jasne prążki.
Kto wróci pierwszy
Rzeka o szerokości L płynie z lewa na prawo, liliowe strzałki to nurt. Dwóch pływaków płynie z tą samą prędkością c: złoty wzdłuż rzeki tam i z powrotem, błękitny w poprzek, na drugi brzeg i z powrotem. Paski na dole to ich czas w drodze. Pływak poprzeczny zawsze wraca wcześniej. Tak samo promień biegnący w poprzek wiatru eteru powinien był wyprzedzać promień biegnący wzdłuż wiatru.
Obróć płytę i patrz w okular
Główne działanie jest jedno — przycisk «Obróć płytę». Kamienna płyta pływa na rtęci i powoli się obraca. W środku widać ją z góry: złota lampa, błękitne promienie biegną do luster na końcach ramion, po 16 odbić, razem 11 m drogi. Liliowe kreski to wiatr eteru, jego prędkość ustawia suwak. Po prawej okular: jasne i ciemne prążki. Jeśli eter istnieje, prążki powinny się kołysać, gdy płyta się obraca. Pod okularem wykres: liliowa krzywa to przesunięcie według teorii eteru, złote punkty — to, co widać. Przełącznik «Świat z eterem / Świat roku 1887» pokazuje obie odpowiedzi.
—
02 · Przeliczanie
Eter nie miał jednostki, więc przeliczamy prędkość, której szukano. Przesunięcie prążków w interferometrze rośnie jak β², kwadrat ułamka prędkości światła. Prędkość Ziemi na orbicie to β = 10⁻⁴, β² = 10⁻⁸.
Dziś żadnej prędkości nie mierzy się «względem eteru». Jest tylko ruch względem mikrofalowego promieniowania tła: Słońce leci przez nie z prędkością 370 km/s, ale to ruch obserwowany, a nie wiatr ośrodka.
| {n} | {v} | {note} |
03 · Rzędy wielkości
04 · Przyrządy pomiarowe
05 · Zasady zapisu
06 · Jednostki sąsiednie
Flogiston odszedł bez śladu, cieplik zostawił kalorię. Eter zostawił najwięcej: równania Maxwella pisano dla sprężystego eteru, a one go przeżyły. A stała prędkość światła, która eter obaliła, sama stała się podstawą miary: przez nią zdefiniowano metr.
07 · Dział historyczny
Doświadczenie z 1887 roku to wzór, jak stawiać pomiar przeciw szumowi. Płyta z piaskowca pływała na rtęci, by można ją było obracać bez wstrząsów. Obserwowano w piwnicy, w południe i wieczorem, szesnaście odczytów na obrót. Oczekiwano 0,4 prążka, rozrzut odczytów wynosił około 0,01.
Wynik zerowy dał górną granicę: prędkość Ziemi względem eteru jest mniejsza niż około 5—8 km/s. Sto lat później stałość prędkości światła stała się częścią definicji metra. Od 1983 roku metr to droga, jaką światło przebywa w czasie 1/299 792 458 sekundy.
Katalog wielkości
cały indeks →Siedem jednostek podstawowych SI
Kropla kwasu zmienia kolor soku, sól barwi płomień, woda zamarza od stuknięcia. Pod nimi wszystkie karty Simetrium według dziedzin i alfabetycznie.
Otwórz indeks →





