مقیاس در CAD
در مدل AutoCAD براکتی به طول 160 mm پاره‌خطی 160 یکایی است. آنجا نه 1:2 هست و نه 5:1: مدل را در اندازهٔ واقعی می‌کشند. مقیاس روی برگه پیدا می‌شود، وقتی پنجرهٔ دید را باز می‌کنند — دریچه‌ای که مدل از آن دیده می‌شود. در دو پنجرهٔ یک برگه، یک قطعه می‌تواند هم‌زمان 1:2 و 5:1 باشد.
از این، هر چیزی آسیب می‌بیند که روی کاغذ باید اندازهٔ ثابت داشته باشد: متن 3,5 mm، پیکان‌ها، هاشور، طول خط‌تیرهٔ خط محور. متن معمولی به ارتفاع 3,5 در مدل، روی برگه در 1:2 می‌شود 1,75 mm و در 5:1 — 17,5 mm. متن Annotative در مدل برای هر مقیاس یک نسخه نگه می‌دارد — 7 mm برای 1:2 و 0,7 mm برای 5:1 — و روی کاغذ همیشه 3,5 درمی‌آید.
| نشانه | 1:n — «Standard scale» پنجرهٔ دید · 1/nXP — در فرمان ZOOM |
| تعریف | M = mm کاغذ / یکای مدل، با INSUNITS = mm |
| کجا نگهداری می‌شود | در ویژگی‌های پنجرهٔ دید روی برگه؛ مدل مقیاس ندارد |
| مقیاس حاشیه‌نویسی | CANNOSCALE — مقیاس جاری؛ هر شیء Annotative فهرست مقیاس‌های خودش را دارد |
| متن در مدل | h مدل = h کاغذ · n: 3,5 mm در 1:2 — 7 mm، در 5:1 — 0,7 mm |
| مقدارهای نمونه | قطعه 1:1 — 1:5 · نمای جزئیات 2:1 — 10:1 · پلان طبقه 1:100 · چاپ برگه همیشه 1:1 |
01 · تعریف
مقیاس ویژگی پنجره است، نه قطعه
روی میز نقشه‌کشی مقیاس را پیش از نخستین خط انتخاب می‌کردند: محور 720 mm را از همان آغاز به طول 288 mm می‌کشیدند. در CAD ترتیب برعکس است. نخست قطعه را در اندازهٔ واقعی، با یکاهای مدل، می‌کشند. سپس روی برگهٔ A3 — به میلی‌متر کاغذ — پنجره‌های دید را باز می‌کنند و به هر کدام مقیاس خودش را می‌دهند. مدل در این میان حتی به اندازهٔ یک صدم هم تغییر نمی‌کند.
از اینجا دو کمیت متفاوت پدید می‌آید. مقیاس پنجرهٔ دید — نسبت میلی‌متر کاغذ به یکای مدل. مقیاس حاشیه‌نویسی — قراری که متن و اندازه‌ها برای کدام مقیاس آماده شوند. وقتی این دو یکی باشند، متن 3,5 mm روی کاغذ 3,5 mm درمی‌آید. وقتی نه — 1,75 یا 17,5.
متن را با چه ارتفاعی بنویسیم تا روی کاغذ 3,5 دربیاید
دکمه‌ها — مقیاس پنجرهٔ دید و ارتفاع متن روی کاغذ. نوار فیروزه‌ای — ارتفاع متن معمولی در مدل که برای این مقیاس لازم است. نوار ارغوانی — آنچه روی کاغذ درمی‌آید اگر متن را 3,5 «مثل روی برگه» رها کنند. درجه‌بندی لگاریتمی است.
چیدمان برگه: یک مدل، دو پنجرهٔ دید، یک متن
کنش اصلی — دکمهٔ «شروع چیدمان». قطعه — براکت، چرخ‌دنده، تیرآهن I، لوله یا محور — را در زبانهٔ «Model» در اندازهٔ واقعی می‌کشند و اندازه‌ها را با متن معمولی می‌گذارند. سپس در زبانهٔ «Layout1» دو پنجرهٔ دید باز می‌کنند: نمای اصلی و نمای جزئیات A. خط‌چین ارغوانی متنی را نشان می‌دهد که روی کاغذ با ارتفاع نادرست درآمده است. بعد اندازه‌ها را Annotative می‌کنند، چرخ را در پنجرهٔ قفل‌نشده می‌چرخانند و برگه را با 1:1 چاپ می‌کنند. سمت راست مدل، ذره‌بین روی متن کاغذ و پالت ویژگی‌های پنجرهٔ دید. زیر صحنه — مقیاس هر دو پنجره و ارتفاع متن؛ لغزنده چیدمان را به هر دو سو می‌برد.
—
02 · تبدیل
| VP | ZOOM | متن 3,5 در مدل | DIMSCALE |
| {n} | {z} | {h} | {d} |
حساب سریع برای متن معمولی: ارتفاع روی کاغذ را در مخرج ضرب کنید. 3,5 mm در 1:100 — حروفی در مدل به ارتفاع 350 mm. در 10:1 — 0,35 mm.
با اشیای Annotative حساب لازم نیست: ارتفاع روی کاغذ، 3,5، را می‌نویسند و مقیاس حاشیه‌نویسی را انتخاب می‌کنند. ارتفاع لازم در مدل را AutoCAD خودش حساب می‌کند.
03 · مرتبه‌های بزرگی
04 · ابزارهای اندازه‌گیری
05 · قواعد نگارش
مجموعه · نقشه‌کشی و CAD
نکته‌هایی برای میز، برای هر برگه06 · یکاهای همسایه
07 · بخش تاریخی
مقیاس در CAD از داده جداست. مدل طول‌ها را در اندازهٔ واقعی با دقت تا 16 رقم معنادار نگه می‌دارد، و هر خطای مقیاس فقط تصویر روی برگه را خراب می‌کند، نه قطعه را. 1:2 را به 1:2,5 تغییر دادند — برگه را دوباره چیدند، هندسه سالم است. روی میز نقشه‌کشی چنین خطایی کل برگه را خراب می‌کرد.
در عوض کمیت‌هایی پیدا می‌شوند که روی کاغذ باید ثابت بمانند: ارتفاع قلم، طول پیکان، گام هاشور، طول خط‌تیرهٔ خط محور. یا باید آن‌ها را بر پایهٔ مخرج مقیاس دوباره حساب کرد، یا از راه Annotative، PSLTSCALE و MSLTSCALE به AutoCAD سپرد. نقشه را روی کاغذ وارسی می‌کنند: 3,5 mm قلم را روی برگه می‌سنجند، نه در مدل.
فهرست کمیت‌ها
همهٔ فهرست ←هفت یکای پایهٔ SI
یک قطره اسید رنگ آب‌میوه را تغییر می‌دهد، نمک شعله را رنگی می‌کند، آب با یک ضربه یخ می‌زند. زیر آن‌ها همهٔ برگه‌های Simetrium، بر پایهٔ رشته و به ترتیب الفبا.
باز کردن فهرست ←