ساق جوش
دو اتصال سپری را با یک ساق یکسان 5 mm جوش دادند: یکی با قوس دستی، دیگری با دستگاه خودکار زیرپودری. گیج روی هر دو 5 نشان می‌دهد. زیر بار، اولی در باریک‌ترین مقطع جوش برش می‌خورد — در ارتفاع مثلث محاطی، 3,5 mm. دومی یک‌ونیم برابر بیشتر تحمل می‌کند: دستگاه خودکار ریشه را عمیق‌تر ذوب می‌کند و در محاسبه 1,1k به جای 0,7k می‌آید.
ساق جوش گوشه ضلع بزرگ‌ترین مثلث قائم‌الزاویهٔ متساوی‌الساقین است که در مقطع جوش محاط می‌شود. از بیرون دیده می‌شود، در نقشه تعیینش می‌کنند و با گیج کنترلش می‌کنند. جوش در ارتفاع همین مثلث، که از ریشه بر وتر فرود آمده، می‌شکند. برای همین برش را بر پایهٔ مقطع a × L حساب می‌کنند، که در آن a = βf · k و βf بستگی دارد به اینکه قوس ریشه را تا چه عمقی ذوب کرده است.
| نشانه | k — ساق، mm، در نقشه ⊿k · a — گلوی محاسباتی جوش |
| تعریف | ضلع مثلث قائم‌الزاویهٔ متساوی‌الساقین محاط در مقطع جوش گوشه |
| محاسبهٔ برش | τ = F / (βf · k · Lw) ≤ Rwf · γc؛ برای الکترودهای E42 مقدار Rwf = 180 MPa |
| ضریب βf | قوس دستی 0,7 · نیمه‌خودکار 0,8 · خودکار زیرپودری 1,1 (SP 16.13330، جدول 39) |
| حدود | kf,min — بر پایهٔ ضخامت قطعهٔ ضخیم‌تر؛ kf,max = 1,2 t قطعهٔ نازک‌تر، در لبهٔ بال نبشی — 0,9 t |
| مقدارهای نمونه | 3 mm — ورق نازک؛ 5–8 — اتصال‌های سپری و ورق‌های اتصال؛ 8 — حد یک پاس با قوس دستی؛ 10–20 — جوش‌های چندپاسه |
01 · تعریف
ضلع مثلث است، اما ارتفاع کار می‌کند
جوش گوشه گوشهٔ میان دو قطعه را پر می‌کند. در مقطع آن بزرگ‌ترین مثلث قائم‌الزاویهٔ متساوی‌الساقین را محاط می‌کنند؛ ضلع آن همان ساق k است. گردهٔ جوش محدب جزو ساق نیست، و در جوش مقعر مثلث محاطی از پهنای جوش در لبه‌ها کوچک‌تر است — ساقش کمتر از آن است که به نظر می‌رسد.
جوشی که در امتداد یا عمود بر محور بارگذاری شود، در کوچک‌ترین مقطع می‌شکند — در ارتفاع مثلث از ریشه تا وتر: 0,707k. استانداردها a = βf · k را می‌گیرند. در قوس دستی ریشه کم‌عمق ذوب می‌شود، βf = 0,7. نیمه‌خودکار 0,8 می‌دهد، و خودکار زیرپودری ریشه را چند میلی‌متر ذوب می‌کند و βf = 1,1 — گلوی محاسباتی از خود ساق بزرگ‌تر است.
5 kN بر هر سانتی‌متر جوش
ردیف‌ها — ساق‌های سری. نوار — تنش برشی τ در جوشی که بر هر سانتی‌متر طولش 5 kN بار دارد. خط — Rwf = 180 MPa. جوش‌های آبی تحمل می‌کنند، قرمزها در مقطع a برش می‌خورند.
پنج اتصال، سه روش، یک ساق
کنش اصلی — دکمهٔ «شروع جوشکاری». مشعل از روی درز می‌گذرد: قوس، جرقه، حوضچهٔ گداخته، سرد شدن تا رنگ‌های حرارتی. سپس جوش را می‌برند و اچ می‌کنند — در مقطع، ساق، نفوذ ریشه و گلوی محاسباتی a دیده می‌شوند. گیج ساق را کنترل می‌کند و دستگاه کشش قطعه را می‌کشد تا جوش در مقطع a برش بخورد یا بار محاسباتی را تحمل کند. زیر صحنه اتصال انتخاب می‌شود — سپری، پوششی، نبشی روی ورق اتصال، لوله به فلنج یا سخت‌کنندهٔ براکت — و نیز ساق طبق نقشه، روش جوشکاری و نیم‌رخ جوش. لغزنده آزمایش را جلو و عقب می‌برد.
—
02 · تبدیل
حساب سریع برای قوس دستی: هر سانتی‌متر جوش با ساق k حدود 1,26k kN تحمل می‌کند، با Rwf = 180 MPa. ⊿5 — 6,3 kN/cm، ⊿8 — 10 kN/cm.
طول جوش را در محاسبه 1 cm کمتر از طول واقعی می‌گیرند: دو سر جوش کامل ذوب نشده است. جوش کوتاه‌تر از 4k یا 40 mm در محاسبه نمی‌آید.
| k | a = 0,7k | q, kN/cm | که در آن |
| {k} | {v} | {h} | {n} |
03 · مرتبه‌های بزرگی
04 · ابزارهای اندازه‌گیری
05 · قواعد نگارش
مجموعه · نقشه‌کشی و CAD
نکته‌هایی برای میز، برای هر برگه06 · یکاهای همسایه
07 · بخش تاریخی
ساق را از بیرون با دقت حدود نیم میلی‌متر می‌سنجند: گیج با ارزش تقسیم 1 mm، مجموعهٔ تیغه‌ها با گام یک میلی‌متر. برای ⊿3 این 15 % اندازه است و برای ⊿10 — 5 %. برای همین ساق‌های کوچک را با حاشیه تعیین می‌کنند، و رواداری ساق طبق GOST 5264 — مثبت 1–2 mm است و منفی مجاز نیست.
گلوی محاسباتی را از بیرون اصلاً نمی‌توان سنجید: به نفوذ ریشه بستگی دارد که تنها در برش دیده می‌شود. استانداردها آن را در ضریب βf برای روش جوشکاری می‌گنجانند و روی قطعه، ساق و شکل جوش را کنترل می‌کنند. جوش مقعری با لبه‌های 5 mm ممکن است ساق 4,3 داشته باشد — و با گیج مردود می‌شود.
فهرست کمیت‌ها
همهٔ فهرست ←هفت یکای پایهٔ SI
یک قطره اسید رنگ آب‌میوه را تغییر می‌دهد، نمک شعله را رنگی می‌کند، آب با یک ضربه یخ می‌زند. زیر آن‌ها همهٔ برگه‌های Simetrium، بر پایهٔ رشته و به ترتیب الفبا.
باز کردن فهرست ←